Vandaag, vrijdag…

…was eigenlijk helemaal niet mijn bedoeling om te gaan internetten. Maar hier loopt alles vaak anders dan bedacht. Gisteren was ik immers ook al in Leh en ben aan het eind van de dag met de bus terug gegaan, en dat heb ik geweten! Rustig wandelend naar de bushalte aan het begin van de stad en daar wachten op de juiste bus, dat dacht ik. Na 3 bussen waarvan de jongens (die het geld innen in de bus) zeiden dat ze niet naar Nyerma gingen was er een waarvan de joingen zei:” Yes, Thiksey, is ok.” Dus ik stap vol vertrouwen in maar dan slaat de bus een zijstraatje in en op een overvolle bus-standplaats moet ik er weer uit. Hij wijst naar een andere bus, daar stap ik in en hoor dat die inderdaad naar Thiksey gaat. Ik ga zitten, nog geen chauffeur dus wachtend. Na een kwartier rijden we dan eindelijk op de goede weg. Pffff…..zo kan het gaan hier!

Van daar dat ik er niet zoveel zin in had vandaag. Echter Rinchen belde dat ik vandaag opgehaald kon worden door de taxdriver van Thiksey om wederom boodschappen te doen voor het guesthouse. Hij stond om 9.15 u. al voor mijn deur , up we go again! Wel dus weer inkopen nu in the Army-shop! goedkoop en veel tegelijk dachten we, maar helaas de grote inkoophal was dicht dus hobbelhobbel naar een kleinere waar prompt veel minder te koop was. Dan nog maar weer even naar Leh-center voor deurmatten, een grote pan, een solar-lamp en een grote kookpit etc. Maar nog steeds hebben we niet alles, poehpoeh het is ff wat anders hier om je spullen bij elkaar te krijgen!

Marianne is vertrokken van Nyerma, zij heeft nu een leuke plek gevonden bij een family-guesthouse heir in Leh. Dar blijft ze tot het eind van haar vakantie en vliegt dan 9 juni weer terug. Dat betekent dat ik nu geheel alleen verblijf in het Nyerma guesthouse! Heerlijk stil en alle ruimte voor mezelf met afentoe bezoek van een paar nonnen. Even een kletspraatje, met handen en voeten. Ik doe mijn best om wat Ladakhi woorden te onthouden, maar dat valt niet mee. Sommige nonnen willen graag Engels leren, dus dat oefenen we ook volop. Eergisteren kwam Tsjamba Lamo me halen om kennis te maken met de dokter! Euhhh…vooruit dat doe ik dan, kan nooit geen kwaad dacht ik. In de dining-hall zaten 2 jonge vrouwelijke Army-docters met alle nonnen erom heen. Om de beurt ging er een voor hun zitten, er werd over en weer gepraat, bloeddruk gemeten en vervolgens een hoop pillen meegegeven?! ik heb me echt zitten te verbazen hoe dat er aan toe ging. Deze docters blijken 1x per maand lamgs te komen. Ik ben reuze benieuwd als de Amchi, dat is een tibetaanse natuurarts, langs komt. Hoe kan dat rijmen met deze docters?

Wel, ik laat het even hierbij. Helaas weer geen foto’s, de verbinding is “to slow” zegt de internetcafe jongeman.

reacties zijn heel erg welkom!

lieve groet en Yuley! Josephien.

  • Both comments and trackbacks are currently closed.
  • Trackback URI: http://www.jambudel.net/ladakh/wp-trackback.php?p=41
  • Comments RSS 2.0

3 Responses to “Vandaag, vrijdag…”

  1. Stieneke Says:

    Lieve J,
    Wat een gedoe zeg met die inkopen. En nu sta je er alleen voor. Dapper hoor. En dan die stilte, daar ben ik jaloers op. Ik probeer me voor te stellen hoe je daar leeft. De verhalen van jou zijn leuk om te lezen. Super hoor , die digitale techniek.
    Volgende week donderdag gaan we met vakantie…. Dan kan ik even niet je berichten lezen. Of toch eens, ook in een internetcafe.
    Alle goeds enzo!! Stieneke

  2. maria Says:

    en konden die dokters wel goed engels , josephien ??
    leuk steeds om weer een nieuw stuk van je te lezen, wanneer ik effe je weblog oproep.

    ik vroeg me ook nog af , of je nu geheel geen alcohol drinkt, want ik neem aan dat de nonnen dat niet hebben ,maar is het er uberhaupt te koop ?? is daar iedereen boedhist en geheelonthouder ? ook in Leh ?
    lekker dat je alleen ook fijn vindt, en dat je geniet..
    liefs,maria

  3. Paul Says:

    Dag, lieve en dappere zus!

    Nou, da’s bepaald geen vakantie vieren. Je bent hard bezig aan de opbouw! Je doet op je ouwe dag (oei, oei!) toch weer fantastische ervaringen op!!
    Laat die rust en stilte en de eenvoud van het leven in Lahdak maar intens bij je binnen komen. Ik ben wel een beetje jaloers, maar vooral heel trots op je!
    Het ga je goed. Ik blijf je verhalen met interesse lezen.

    Broer Paul.